LearN@BSD - Elementarz użytkownika NetBSD
Kurs instalowania NetBSD

Created - April 17, 2007  |  Modified - Sep 26, 2007

P2O2 WWW Strona główna -> Kurs instalowania NetBSD -> Partycjonowanie dysku twardego

Spis treści

• Podziękowania
• Wprowadzenie
• Dyski w Windows, Linux i NetBSD
• Przykłady kombinacyj dyskowych
• GRUB - menedżer uruchomieniowy
• Tworzenie dyskietki instalacyjnej
• Ostatnie przygotowania
• Partycjonowanie dysku twardego <=
• Etykieta dyskowa
• Tworzenie etykiety dyskowej
• Tworzenie systemu plikowego
• Wybieranie mediów instalacyjnych
• Instalowanie z CD-ROM lub DVD
• Instalowanie przez FTP
• Rozpakowywanie pakietów systemowych (ang. sets)
• Konfigurowanie systemu
• Uwagi P2O2

Partycjonowanie dysku twardego

Pierwszym ważnym krokiem instalacji jest partycjonowanie dysku twardego. Wpierw należy określić czy NetBSD ma być zainstalowany na jednej partycji (wg BIOSu), czy też instalator ma zainstalować system na całym dysku (wybór tej opcji jest "niebezpieczny"). W pierwszym przypadku możliwe jest utworzenie partycji (wg BIOSu), która również obejmie cały dysk twardy (Zdjęcie 7, "Wybieranie rodzaju partycjonowania dysku twardego"), dlatego opcja rekomendowana jest przez twórców NetBSD. Tym bardziej, że zachowuje tablicę partycyj BIOSu w formacie zgodnym z pozostałymi systemami operacyjnymi.

Uwaga P2O2

Określenie "(wybór tej opcji jest "niebezpieczny")" jest niefortunne, gdy ma się do dyspozycji przynajmniej dwa dyski HDD. Ostrzeżenie powinno być bardziej precyzyjne. Autor WWW ma dwa dyski (patrz Uwagi P2O2 w rozdziale 5) i zawsze instaluje NetBSD na drugim z nich, pozbywając się w ten sposób wszelkich problemów z dobieranie partycyj i ich zapisów. Niebagatelną rolę w takim, a nie innym sposobie instalowania NetBSD, odegrały również osobiste niedobre doświadczenie autora WWW z mieszaniem Windows z innymi systemami na jednym dysku. Stare dyski 4-10 GB kosztują grosze, a do testowania nadają się znakomicie.

Zdjęcie 7. Wybieranie rodzaju partycjonowania dysku twardego

Następnym krokiem, przedstawionym na ekranie Zdjęcie 8, "Wybieranie jednostki miary", jest wybór jednostki miary jaka ma być użyta do partycjonowania dysku twardego. Sektory oferują największą elastyczność i precyzję (zazwyczaj lepiej jest ustawiać partycje na granicach cylindrów z powodów wydajnościowych, przynajmniej w starszych typach dysków twardych). Z kolei megabajty są łatwiejsze w użyciu, ponieważ nie wymagają ręcznego przeliczania. Poza tym są bardziej "intuicyjne".

Zdjęcie 8. Wybieranie jednostki miary

Większość ludzi powinna wybrać "Megabajty", ponieważ jest to jednostka określająca rozmiar partycji. Po zadeklarowaniu miana wielkości partycji pojawi się okno "Program fdisk".

Zdjęcie 9. Program fdisk

Zdjęcie 9, "Program fdisk" pokazuje bieżącą sytuację na dysku twardym przed instalacją NetBSD. Widoczne są cztery wolne partycje podstawowe, co świadczy o tym, że dysk jest pusty. Jeżeli na dysku istnieją inne partycje można je zostawić i instalować NetBSD na partycji, która jest aktualnie nieużywana lub skasować partycję (partycje) przeznaczoną(e) na NetBSD.

Kasowanie partycji jest bardzo proste. Po wyborze partycji pojawi się dodatkowe menu tej partycji (Zdjęcie 10, "Opcje partycji"). Na zdjęciu widać rodzaj partycji (ang. kind) oraz jej wartość - nieużywana (ang. unused). Kasowanie partycji polega na zmianie rodzaju partycji na "Kasuj partycję" (ang. delete, clear). Jeśli partycja przeznaczona była dla NetBSD, od razu można ją ustawić na "NetBSD" (bez kasowania).

Partycję, na której ma być zainstalowany system NetBSD można wybrać bezpośrednio. Nazwy partycji od "a" do "d" odpowiadają czterem partycjom podstawowym używanym w innych systemach operacyjnych. Po wyborze dowolnej partycji, na ekranie pojawi się menu z jej opcjami, jak to pokazuje zdjęcie Zdjęcie 10, "Opcje partycji".

Zdjęcie 10. Opcje partycji

Stworzenie nowej partycji wymaga dostarczenia następujących informacji:

• typu (kind) nowej partycji

• pierwszego (start) sektora nowej partycji

• wielkości (size) nowej partycji

Po dokonaniu wyboru partycji na "NetBSD" (opcja "kind"), program instalacyjny automatycznie spróbuje określić początek ("start") nowej partycji w miejscu gdzie kończy się poprzednia partycja. Wartość tę można zmienić jeśli jest niepoprawna. To samo odnosi się do opcji "size". Program instalacyjny zacznie wypełniać wolną przestrzeń na dysku, aż do następnej partycji lub do końca dysku (w zależności od tego co napotka pierwsze). Należy tę wartość zmienić jeśli jest ona niepoprawna lub jeśli NetBSD nie powinien zająć całej tej przestrzeni.

Po zadeklarowaniu rodzaju partycji, jej początku i wielkości, warto nadać partycji nazwę, która będzie użyta w menu menedżera uruchomieniowego (ang. bootloader). Można to zrobić wybierając opcję "bootmenu" i podając nazwę np. "NetBSD". Dobrze jest powtórzyć ten krok dla pozostałych partycyj. Dzięki temu korzystając z menedżera uruchomieniowego będzie można korzystać zarówno z NetBSD, jak i z Windows. Po sprawdzeniu parametrów nowej partycji można je zatwierdzić przez wybranie " Partition OK". Tę samą opcję można także wybrać w programie fdisk po zakończeniu partycjonowanie dysku twardego.

W przypadku popełnienia błędu przy partycjonowaniu dysku (dla przykładu zadeklarowano pokrywające się partycje) program instalacyjny sysinst wyświetli stosowną informację z sugestią by powrócić do programu fdisk (chociaż instalację można także kontynuować). Jeśli dane są poprawne, ale partycja NetBSD leży poza fizycznym zakresem sektorów, z których BIOS może uruchamiać system, program sysinst pokaże ostrzeżenie i spyta czy kontynuować instalację. Może to prowadzić do wystąpienia problemów w starszych komputerach PC - w użytym w tym przykładzie komputerze ostrzeżenie takie wystąpiło, mimo to komputer uruchamiał się perfekcyjnie. Nie ma możliwości, aby podać ogólną regułę (to zależy od BIOSu). Jeśli PC nie jest zbyt stary sugeruję się ignorować to ostrzeżenie i kontynuować instalowanie.

Uwaga

To nie jest ograniczenie NetBSD; niektóre stare BIOSy nie mogą inicjować partycji, które leżą poza granicą pierwszych 1024 cylindrów. Dla pełnego zrozumienia problemu warto poznać różne typy BIOSów oraz wiele schematów adresowania, których używają (fizyczny CHS, logiczny CHS, LBA, ...). Przewodnik NetBSD nie porusza tego tematu.

Większość ostatnich BIOSów, obsługuje rozszerzenie int13. Daje to możliwość instalacji NetBSD na partycjach, które mieszczą się poza obszarem pierwszych 8 GB dysku twardego, pod warunkiem, że zainstalowany jest menedżer uruchomieniowy NetBSD (ang. bootmanager).

Uwaga P2O2

W przypadku wielu systemów operacyjnych, w szczególności systemów opisanych w poprzednich rozdziałach (patrz lista na końcu rozdziału w UWAGA P2O2) i w trakcie instalowania drugiego NetBSD, okno "Opcje partycji" (Zdjęcie 10) będzie wyglądało następująco:

    Start( MB) Size( MB) Flg Kind                      Bootmenu
--- ---------- --------- --- ------------------------- --------
 a:          0      3624 a   Linux native              cdl
 b:       3624       376     Linux swap
 c:       4000      2008     Windows FAT32 (GPS)       win98
 d:       6008     32154     Extended partition
 e:       6008      9539     Linux native              sl
>f:      15547     11468   I NetBSD                    lnbsd
 g:      27015     11147     Windows FAT32 (GPD)

 h: Change input units (sectors/cylinders/MB)
 x: Partition table OK

1)  W wierszu "a:", w kolumnie "Flg" pojawiła się litera "a" (active), która została wybrana w oknie "Opcje partycji" (Zdjęcie 10).

2)  W wierszu ">f:", w kolumnie "Flg" jest litera "I" (install), także wybrana w oknie "Opcje partycji" (Zdjęcie 10).

3)  Nazwy w Bootmenu nie są konieczne, gdyż nie będziemy korzystali z menedżera uruchomieniowego NetBSD (Zdjęcie 11).

4)  Proszę zwrócić uwagę na litery "a" i "b", które jeszcze odnoszą się do partycji linuxowych, gdyż na dysku nie ma żadnej partycji NetBSD! Zmiany pokazane są w kolejnej tabeli w rozdziale Tworzenie etykiety dyskowej.

Jeżeli dane są poprawne, program sysinst zaoferuje zainstalowanie menedżera uruchomieniowego na dysku twardym. Pokazano to na zdjęciu ekranowym Zdjęcie 11, "Instalowanie menedżera uruchomieniowego".

Zdjęcie 11. Instalowanie menedżera uruchomieniowego

Uwaga P2O2

W przypadku instalowania NetBSD wraz z innymi systemami należy wybrać NIE, inaczej nadpiszemy sobie informacje GRUBa! Po prostu NetBSD wpisze swojego (prymitywnego) menedżera uruchomieniowego.

Patrz rozdziały:
1) Tablica oznaczeń dyskowych DOS, Windows, Linux, NetBSD
2) Przykłady kombinacji dyskowych
3) GRUB - menedżer uruchomieniowy
4) Tworzenie etykiety dyskowej

W tym miejscu pierwsza część instalacji, mianowicie partycjonowanie dysku, została zakończona.

Partycje BIOSu, zwane w nomenklaturze BSD "slices" (kawałki, plastry) także są tworzone. Czas zdefiniować partycje zgodnie z definicją systemów BSD.